Het eerste lustrum

In 1986 was het dan zover, de balans van vijf jaar FC Din ’81 kon  worden opgemaakt. Van elke bijeenkomst werd trouw een verslag gemaakt in wat in eerste instantie Het Logboek heette. Later werd de naam Reflex gegeven aan dit infobulletin. Uiteindelijk kwam de naam Info in zwang en zo heet de informatiebrief nog steeds.

Aanvankelijk was het mogelijk met carbonpapier en doorslagen een verslag te maken voor het beperkte aantal leden, maar de onstuimige groei van de club vereiste een ander medium. Omdat ik als leraar informatica vanaf 1981 de beschikking had over computers werden de info’s gemaakt op een Commodore 64 en geprint op een OKI matrixprinter. Zo ook het eerste lustrumboekje. Via een inbrandapparaat vermenigvuldigd op een stencilmachine die op school voor een prikkie op de kop werd getikt. Voor de mensen die nu met de oren klapperen, dit is een voortzetting van de kleitablet uit de oudheid. De info’s werden per post verzonden en de secretaris kweet zich driewekelijks van deze taak.

Clubruimtes hadden we aanvankelijk bij Hans en mij thuis en later in Vollenhove in een schuurtje achter het politiebureau, met daarin een doka, een koffiezetapparaat en een olieradiator. Toen de club allengs groeide, werd dat een handvaardigheidslokaal boven de gymzaal aan de Groenestraat met daar ook weer een permanente doka, die bijdroeg aan de sociale cohesie van leden die er geïnteresseerde mensen mee naar toe namen. Er ontstonden vriendschappen voor het leven zullen we maar zeggen.

Fotograferen op Schiphol was geen probleem.

Memorabel waren de tochten naar Schiphol, in onze dagen echt ondenkbaar, we liepen over het platform en reden met een busje tussen de landende en opstijgende vliegtuigen.

Achterbuurman Foto Baars is een welkome sponsor van veel van onze activiteiten. We leenden van hem een diaprojector en een groot scherm. Volgens mij hebben we dat nog ergens. We ontmoetten bekende fotografen en clubs. Aansprekende namen als de Muider Fotokring, Hans Götze, Rutger ten Broeke enz. Vooral in de Bondsfotowedstrijd Dia klommen we binnen die vijf jaar naar de top van de Nederlandse diamakers.

Hans memoreerde in het eerste logboek de nodige lotgevallen van onze illustere club:

Nu ik dit allemaal zo doorlees en de hoogtepunten er uit haal moet ik constateren dat het exact op tijd is, de pagina’s vervagen. Sommige stukken zijn slecht leesbaar. Uiteindelijk hebben we alleen de foto’s nog.

Wim Willemsen