Het ontstaan van een fotoclub

Onderstaand stuk is ter gelegenheid van het 5-jarig jubileum geschreven door toenmalig oud-voorzitter Hans Voerman. Het geeft goed het ontstaan en de gebeurtenissen in de eerste 5 jaren weer:

Het jubileumblad.

Beste negatievelingen, positievisten en diatisten.

Toen Uw secretaris, Willem W., mij vroeg ter gelegenheid van de viering van het eerste lustrum van de F.C. Din ’81 een artikel te schijven voor de ‘feestkrant’, heb ik dat uiteraard graag toegezegd.
En als je dan zit na te denken, waarover je zult schrijven, gaan de gedachten onwillekeurig terug naar het begin: 17 januari 1981, de geboorte van een fotoclub in een auto, merk Lada (als ik het goed heb: dan zal Uw sik mij ongetwijfeld elders verbeteren). (Noot van de secretaris: het was een Renault). Over die bevalling straks meer, maar eerst wat voorgeschiedenis.

Locatie van de geboorte.

Wij, Willem en ik, waren die dag naar een RFM te Hattem geweest. Zoals wel vaker gebeurde, vormden wij ook nu weer de, kwantitatief gezien, armetierige vertegenwoordiging van de fotoclub Fish-Eye te Urk. (Van deze club was Willem voorzitter en ik de sik). Geïnspireerd door een fijne dag togen wij weer huiswaarts in bovengenoemd vehikel en daar en toen gebeurde het: – een vrij pijnloze en redelijk vlotte bevalling van een nog jonge en kerngezonde fotoclub!
Hierbij wil ik echter vermelden dat ik tot op de dag van vandaag het zeer sterke vermoeden heb, dat de conceptie van deze boreling al (veel?) eerder had plaatsgevonden in Willems brein! De buitengewone soepelheid, waarmee hij het plan om een eigen fotoclub op te richten compleet met een (originele) naam, lanceerde, duidde al op een weloverwogen plan. Daarbij komt, dat nog dezelfde avond een concept statuten ter tafel lag. Ook is er een brief in mijn bezit, gericht aan de bond, waarin melding wordt gedaan van de oprichting van Din ’81. Deze brief is gedateerd op ……. 17 januari. Hij reagere maar op deze beschuldiging.

Maar hoe het ook zij; F.C. Din ’81 was er en daar kon niemand meer omheen. We begonnen dus met twee leden en hadden twee ‘vriendinnen’. Dat waren: Jacqueline Willemsen en Alie Voerman, die ons met raad en daad terzijde stonden en zonder welke (germanisme, red.) de club zeker een voortijdige dood  gestorven zou zijn. Daarvan getuigt een passage uit het Logboek, pag. 1 (23 jan.), 5e alinea:
“Alle dank voor deze avond zijn wij verschuldigd aan de echtgenote van de secretaris. En niet te vergeten voor de cola van de vrouw van de eerwaarde voorzitter. Bijzonder fijn dames!” (Einde citaat).
Op de eerste avond van de nieuwbakken club werden ook de bestuursfuncties verdeeld. Ter afwisseling van de eerder vervulde functies werd Hans ‘Minolta” Voerman voorzitter en nog steeds zo is naar ik begrijp.

Hans Voerman met 2 Praktica’s en Wim Willemsen in de huiskamerstudio.

Als ik zo verder het logboek doorlees dan komen allerlei goede herinneringen boven: de bezoeken aan de Bondsgalerie in Kampen, gecombineerd met bezoeken aan diverse fotozaken. Fotoëxcursies naar Giethoorn (besloten met een gezellig samenzijn in café Fanfare), de Weerribben, Lelystad, Almere, Friesland en het N.S.-station te Zwolle.
Al deze tochten leverden een schat aan foto’s en dia’s op, maar ook vele contacten met ‘vogels van diverse pluimage’ als daar zijn: Jehova’s Getuigen (met kinderen aan de borst, red.) een duistere figuur in een vervallen boerderij, een Chinese schone in een dito restaurant, een Turk (midden in Almere) met een bankafschrift met een creditsaldo van F. 2800,–, waarvan hem de betekenis ontging, een tandeloos zoogdier in de stationsrestauratie in Zwolle (met een wipgebit, red.). (Noot van de redactie: een sluiswachter die ons in de sluis wilde donderen, als zijnde van de KGB: een bewaker van een Hofman pand van 9 miljoen, die uiteindelijk toestemde in fotografie: een druiper in Sneek, etc.)
Daarnaast zijn we op diverse lokaties voor gek verklaard als we bezig waren met het uitoefenen van onze onvolprezen hobby.
Tevens moeten de diverse doka avonden worden vermeld, met wisselend succes overigens.

Het logo uit de begintijd.

Zo waren we ongeveer anderhalf jaar doende: een productieve, maar vooral gezellige tijd, maar …… nog steeds met zijn tweeën. Daarom begonnen we in juni 1982 een geweldige ledenwerfactie via de plaatselijke fotoslijter Baars.
Het eerste concrete resultaat was de aanmelding van een nieuw lid: Jan Jonkman, waarna het groeiproces zich gestaag maar zeker doorzette. Volgden Klaas Tissingh, Theo Lammers en Henk Vellinger. We betrokken de clubruimte achter het oude politiebureau, klein maar knus. Je zou kunnen zeggen, dat dat de tweede fase van de club was, een fase, die ruim een jaar duurde. Als er dan een nieuwe periode van groei komt acht ondergetekende de tijd rijp om ermee te kappen. De afstand Ommen Veno werd toch wel bezwaarlijk en bovendien ontbrak de tijd om volwaardig mee te kunnen draaien. Per 1 januari 1984 stopte ik er mee, we namen afscheid op de nieuwjaarsreceptie. Gelukkig krijg ik via Willem voortdurend informatie over het wel en wee van de club. En ik heb het idee, dat jullie groeien naar volwassenheid (de club dan): zowel kwantitatief als kwalitatief. De clubruimte is duidelijk meegegroeid, diverse exposities zijn gehouden, inzendingen naar bondsfotowedstrijden werden positief beoordeeld, kortom gaat het goed.

De club in 1986.

Daarom wil ik deze bijdrage dan ook besluiten met de wens: het ga jullie goed, ook in de toekomst, in het tweede lustrum.
Hans voerman.