In the Spotlight

Tijdens elke clubavond wordt er een foto van één van onze leden In the Spotlight gezet! Zij vertellen het verhaal achter hun foto.

Less is more

Foto van de avond | Tjibbe | foto-opdracht ‘Geel’

Voor november kregen we een eenvoudige foto-opdracht. Ieder lid mocht maximaal 3 foto’s met als thema ‘geel’ inleveren waar vervolgens via internet anoniem op werd gestemd. De inzendingen waren verassend en zeer divers. Op de clubavond is alles uitvoerig besproken en tot zijn verbazing was de stoeprandfoto van Tjibbe als beste gekozen. Hij zegt over zijn foto:

‘Eigenlijk ben ik geen fan van foto-opdrachten, het leidt me af van mijn eigen fotografie. Ik was er dan ook niet zo mee bezig geweest maar had  toch wel wat geschikte foto’s gemaakt. Tijdens mijn vakantie in IJsland zag ik adembenemende landschappen maar vielen mij ook de vele gele borden, markeringen en stoepranden op. Door een sober rustig beeld te maken met eenvoudige vormen en weinig kleur krijgt de kleur geel veel aandacht.’

Priska | Goede bekenden

Foto van de avond | Priska | Oude bekenden

Op de clubavond in september zijn we begonnen met het anoniem bespreken van foto’s. Dat wil zeggen, we weten niet wie de getoonde foto gemaakt heeft. Dat wordt pas achteraf bekend gemaakt. Het idee is dat je op die manier kritischer durft te zijn. Het werkte goed! Dit wordt voortaan de standaard bespreek-methode. Er waren zoveel foto’s dat de avond flink is uitgelopen.

Van al die foto’s werd die van Priska als mooiste gekozen. Ze zegt over de foto:

De bomen aan de Zwartemeerweg zie ik zo langzamerhand als goede bekenden.
Steeds als ik er langs kom wil ik stoppen en ze fotograferen.
Ze staan er met z’n drieën in the middle of nowhere, heel bijzonder om te zien.
Het idee dat werd geopperd is om ze alle seizoenen te fotograferen. Goed idee!

Theo Hoofdwijk | Gevoel en sfeer oproepen

Op een avond als deze wordt je in de picture gezet voor je medeclubleden. Je wordt gevraagd om je niet langer achter de lens te verschuilen, tevoorschijn te komen en te vertellen wat je beweegt in de fotografie. Niet iets waar ik me echt comfortabel bij voel.

In mijn fotografie probeer ik een gevoel vast te leggen, een sfeer op te roepen. Dit begint met observeren, kijken waar iets is, iets gebeurt, dat mijn aandacht trekt, mij interesseert. Meestal is dat iets op een straat; ergens waar ik toevallig ben, voor mijn werk, of waar ik specifiek naar toe ben gegaan om te fotograferen.

Het proces eindigt voor mij dan niet met het digitaal bewerken en presenteren van een foto. Een mooi geprinte foto, geplakt in een passe-partout of in een fotoboek is voor mij nog steeds de mooiste vorm van presenteren van je uiteindelijke werk en een integraal onderdeel van de fotografie.

Het doel voor mij in de fotografie staat echter toch los van de vorm, geprint of digitaal. Uiteindelijk hoop ik een beeld te creëren dat iets oproept bij mensen, een sfeer (ik vind de Engelse term ‘atmosphere’ of ‘mood’ hier eigenlijk beter) die uitnodigt de foto nog een tweede keer te bekijken, oproept om een verhaal te zien in de foto.

Mijn foto’s zullen dan ook niet persé uitblinken in technische kwaliteit. Waar ons in foto bespreek-cursussen wordt geleerd om een foto te beschrijven aan de hand van beeldkenmerken, compositie en licht, mag het van mij meer gaan om het gevoel dat een foto oproept. Wanneer dat lukt bij een van mijn foto’s is mijn ‘missie’ geslaagd.

Welk gevoel roept deze foto bij jou op?

Annet Herkert | Op een andere manier naar de wereld kijken

Toen ik een jaar of 10 was kreeg ik op mijn verjaardag het fotoboek: The Family of Man.
Dit boek was uitgegeven door The Museum of Modern Art in New York naar aanleiding van een tentoonstelling in 1955. Een tentoonstelling die was samengesteld door Edward Steichen en die opzien baarde.
Dit fotoboek intrigeerde en raakte me. Ook al was ik nog jong, de foto’s spraken tot mijn verbeelding: dat je je zo kunt uitdrukken in de fotografie, dat vond ik heel bijzonder en ik bekeek het boek dan ook regelmatig.

In mijn jeugd heb ik niets gedaan met fotografie en later wilde ik voornamelijk graag moménten vastleggen en dat was ook wat het was; de kinderen, de vakanties, belangrijke gebeurtenissen in mijn leven… Gewoon kiekjes, waarbij er af en toe eentje zat die misschien ook vanuit fotografisch perspectief interessant was. Maar dat was niet het doel, het ging om de herinnering op papier te krijgen.
Nog later, toen de kleine pocketcamera’s in de handel waren, had ik altijd zo’n toestelletje bij me. Nog steeds puur om bijzondere momenten vast te leggen, niet om vorm te geven aan mijn creativiteit.

En toen leerde ik Theo kennen, een enthousiaste hobby-fotograaf met bijzondere kijk op fotografie en veel kennis daarvan. Hij gaf me in onze eerste vakantie een van zijn camera’s, zodat ik eens kon kijken of dat iets voor me zou zijn en vanaf dat moment was ik ‘verkocht’.

Fotografie betekent voor mij een andere manier om naar de wereld te kijken. Ik zoek niet altijd naar conventionele beelden of een mooie bewerking en dat maakt dat niet alle kijkers er even van gecharmeerd zijn. Maar ook dat is passie en hobby: je eigen hart volgen en vooral dat maken en weergeven waarbij jij je goed voelt en waar jij zelf blij van wordt. Technische perfectie is daarbij naar mijn mening van ondergeschikt belang, in ieder geval ligt míjn hart daar niet.

Ik richt me vooral op straatfotografie, daarin is voor mij veel te ontdekken en te leren en het verveelt nooit. Eigenlijk heb ik nauwelijks een vooropgezet plan als ik op pad ga. Als het straatbeeld me niet inspireert probeer ik me op details te richten. Zo is er altijd wel een uitdaging.

Ik heb drie foto’s uitgekozen voor deze presentatie; de foto van het schilderij maakte ik in die, eerder genoemde, eerste vakantie. Voor mijn gevoel vertelt het een verhaal, een verhaal over lang geleden. De vrouw die is vereeuwigd op de foto, vastgepakt door het concrete beeld. En daarnaast datgene dat niet concreet is: herinneringen aan vroeger die in je hoofd zijn opgeslagen en soms als schaduwen weer tevoorschijn komen en daarmee een plaatje compleet maken.

De profielfoto is genomen in Washington. Ik stond naast hem, we stonden allebei tegen een muurtje geleund. Zijn blik sprak me aan, ook al kijkt hij niet in de lens, toch kun je hier een verhaal, een leven, bij bedenken.

De man met de honden vind ik een typische straatfoto, echt een momentopname. Beetje vervreemdend door de hoek van waaruit de foto is genomen. Zwaait hij nou? En waar is die man er achter mee bezig. Het is een warme dag, de honden hijgen, wat heeft die ene hond nou aan zijn poot? Kortom één moment en veel te zien….

Feije Bierma | De reis is mooier dan het doel

In de spotlight, en dan mag je iets over jezelf vertellen, dat is weer eens iets anders als commentaar (feedback) op anderen leveren. Ik vind het best wel moeilijk en ik heb het al een poosje uitgesteld, maar morgen moet het klaar zijn dus daar gaan we.

Ik ben een jaar of 5 terug begonnen met fotograferen omdat ik meer tijd kreeg. Eigenlijk begonnen met fotograferen wat ik mooi vond, in eerste instantie landschap wat ik overigens nog steeds leuk vind. Gaandeweg op internet veel opgezocht over compositie, gulden snede en veel kijken naar het werk van anderen, hoe die dingen aanpakken. Ondertussen zie je allerlei discussies voorbij komen over wat de allerbeste apparatuur is, dit is voor mij geen optie en dus probeer ik de uitdaging aan te gaan om met de goedkoopste spullen de mooiste resultaten te behalen. Nu ondertussen zo’n 5 jaar verder ben ik nog steeds dingen aan het ontdekken en het uitproberen van ideeën, want het begint bij mij meestal met een idee over iets. Dat idee dat borrelt dan soms lange(re) tijd in de uithoeken van mijn brein, tot het steeds meer vorm begint te krijgen en ik denk te weten hoe ik het moet aanpakken, en dan begint het pas.

Wat ik in mijn foto’s probeer over te brengen is: schoonheid, rust, stilte, ruimte maar ook verwondering. Verwondering zoals een klein kind dat heeft die alles voor het eerst ontdekt, Ondanks dat ik al royaal over de 60 ben, vind ik het nog steeds mooi om me te verwonderen over alles wat er op mijn pad komt. Het is gewoon mooi om te kijken zonder (voor)oordelen. Ik kan er van genieten om gewoon in de natuur te zijn en rustig een poosje op de zelfde plek te zitten en kijken wat er gebeurt, vaak is dat meer dan je in eerste instantie denkt.

Wat ik op onderstaande foto uit mijn beginperiode wil laten zien is de maagdelijk schoonheid van een dag die nog maar net is begonnen en waar voor mijn gevoel nog helemaal niets is misgegaan. Gun uzelf de tijd een poosje met me mee te kijken en verwonder u over de frisse schoonheid van die nieuwe dag, die nog maar net is begonnen, waarop nog niets is misgegaan.

Dit is het dan wel zo ongeveer, ik hoop nog lang te ontdekken en te fotograferen want de weg er naar toe is mooier dan het einddoel.

Feije Bierma | schoonheid, rust, stilte, ruimte en verwondering

Tiny Veldman | Een foto spreekt in alle talen

In de spotlight, iets vertellen over jezelf en je fotowerk. Dat valt niet mee. Zoals velen herkennen, ben je juist diegene die met je camera beelden in de spotlight zet op welke manier dan ook, maar juist niet jezelf. Maar ik zal proberen wat over mijn fotografie te vertellen.Foto’s hebben altijd mijn aandacht gehad. Mijn vader fotografeerde en ontwikkelde zijn eigen foto’s. Als klein meisje mocht ik erbij staan kijken als hij in zijn doka aan het  “toveren” was. Ik vond het fascinerend om te zien hoe hij beelden tevoorschijn toverde als hij het fotopapier in het bad legde.  En als het beeld naar zin was, dan hingen de foto’s te drogen aan een lijntje. Ik was dit helemaal vergeten tot ik zelf sinds enkele jaren actief werd met fotograferen en deze jeugdherinnering boven kwam borrelen.

Ik begon met het fotograferen van bloemen en vlinders en tijdens de wandelingen in en om het dorp, de prachtige natuur.  Zo ontstond mijn passie voor fotografie.
Bij de club kwam ik vier en half jaar geleden als groentje en ik wist nog niet eens wat diafragma, isowaarde of sluitertijd was want ik fotografeerde dapper op de automatische stand.
Door de clubavonden werd ik geïnspireerd en kreeg ik feedback en adviezen op mijn werk. Ik volgde cursussen en ging de uitdagingen aan om uit te proberen en te blijven oefenen. Ik heb anders leren kijken en durf creatief te zijn. Eigenlijk ben ik wel een alleseter met fotografie. Wat er op m’n pad komt en m’n aandacht trekt, daar ga ik mee aan de slag. Dat kunnen beelden van alledaagse dingen in de natuur zijn, gepakt door kleuren, licht of juist de eenvoud. Maar ook spelen met spiegelingen, schaduwen of juist een ander beeld creëren door compositie, detail en een ander perspectief zijn voor mij uitdagingen om een spannend of juist mooi beeld vast te leggen.
Samen met fotovrienden op pad vind ik heerlijk. Samen met hetzelfde bezig zijn en later zien dat iedereen het op een andere manier bekijkt. Maar ook om op deze manier buiten je comfortzone te gaan en iets nieuws ontdekken zoals bijvoorbeeld urban, lijnen of zelfs straatfotografie. Je leert er altijd van.

Inmiddels een aantal jaren verder is fotografie mijn grootste passie geworden. Ik vind er rust en ontspanning in. De onzekerheid van mijn werk heeft inmiddels plaatsgemaakt voor zekerheid.
Ik maak foto’s in de eerste plaats voor mij zelf, soms heb ik een bepaalde gedachte bij een beeld voor een kaart een tekst of een lied.  Maar ik geniet ervan als anderen het mooi vinden.  Omdat ik juist rust en ontspanning zoek in de fotografie zal je bij mij niet gauw drukke beelden vinden.
Als ik aan het fotograferen ben, vergeet ik alles en iedereen om mij heen en ben ik in de wereld van het beeld wat mijn aandacht getrokken heeft. Wat er wel eens op neer komt dat mijn man het nodige geduld moet hebben als we samen op pad gaan.

Om mijn verhaal kracht bij te zetten neem ik jullie mee naar het beeld van twee mensen die aan het vissen zijn tijdens de ondergaande zon. Ik werd gegrepen door de prachtige kleuren van de ondergaande zon, het rustige water en de spiegeling.  Dit is voor mij een ultiem genietmoment waarin kleuren, natuur en rust een prachtige harmonie vormen. Wat is er dan mooier dan dit vast te leggen in een foto om er langer van te genieten dan dat ene moment en kunnen delen met anderen.
Wat ik daarom zo bijzonder vindt aan fotografie is dat een foto spreekt in alle talen. Iedereen begrijpt het.

Prachtige kleuren, natuur en rust in harmonie.

 

Geert Eleveld | Denkend aan Holland

De inspiratie voor bijgevoegde Foto komt van het gedicht van Hendrik Marsman: Denkend aan Holland, waarin de dichter het Nederlandse landschap probeert te omschrijven, grootsheid vlakte en mooie luchten. Bij het maken van de foto heb ik getracht de weidse horizontale lijnen en luchten in beeld te brengen, tevens heb ik geprobeerd lijnen in de foto te brengen die je ergens naar toe leiden, en een foto waar een bepaalde symetrie in zit.

Voor mij is het componeren van het beeld al voor dat ik de foto maak belangrijk, het resultaat moet dan ook overeenkomen zoals ik het in gedachte had, ik ben geen goede nabewerker. Bij het nemen van de foto moet hij eigenlijk al goed zijn. Ik hou van een beetje sombere foto`s die wijdsheid en leegte uitstralen, dat vind ik terug in landschappen en architectuur.

Het mooie van de fotoclub is dan ook dat de foto`s besproken worden en bekritiseerd worden door de andere clubleden wat je stimuleert om de foto een volgende keer net iets anders te maken.. Sinds enige tijd ben ik ook weer begonnen met analoog te fotograferen met een 6 x 6 camera en een 35mm camera, deze foto`s ontwikkel ik zelf een scan ze later in.

Het mooie van deze vorm van fotograferen is dat het in zwart wit is en dat brent me terug naar de essentie van het beeld, en je gaat van te voren zorgvuldig je compositie bepalen want je hebt immers maar 12 beelden ter beschikking. Tevens zorgt deze manier voor een stuk ontspanning want je moet immers ergens rustig de tijd voor nemen wat begint met goed te leren kijken.

Geert Eleveld, Denkend aan Holland

Hans Faber | Het blijft fascinerend

Een blauwe fiets die geparkeerd staat tegen het fraaie stadhuis van Lelystad, een stilleven van glaswerk bij de binnenvallende ochtend zon, een aantal aalscholvers  die op meerpalen hun vleugels drogen, experimentele opnamen met geprojecteerd licht in de studio. Ik vind het allemaal prachtig om te fotograferen, ben wat dat betreft een alles-eter.

De magie van het vastleggen, het bevriezen van één moment tot in de fijnste details, dat blijft fascinerend.

Ik kan ook erg genieten van de foto’s die medefotoclubleden tonen op bespreekavonden.  Interessant hoe de één zich bezig houdt met minutieuze macrofotografie, een ander toont verrassende straat foto’s of een prachtig portret van een spelend kind.  En wat te denken van dramatische zwart-wit landschappen of indringende sociale fotografie. Heel divers en steeds weer boeiend.

Mijn manier van werken.
De foto in de camera zie ik als halfproduct. Op de computer met behulp van Adobe Photoshop ontstaat het uiteindelijke beeld.
Verticale lijnen rechtzetten, de uitsnede maken, helderheid en kleurcorrectie etc. behoren tot de basishandelingen. Vaak gaat het verder dan dat, zoals het corrigeren van storende details of het plaatselijk ingrijpen via selecties of lagen. Het kan ook zijn dat er van meerdere foto’s één uiteindelijk beeld gemaakt wordt.

Het analoge tijdperk was mooi, het ambachtelijke van het werk in de doka daar heb ik jarenlang van genoten, ik had het niet willen missen. Het langzaam zien opkomen van het beeld in de ontwikkelbak bij geelgroen licht zal me altijd bijblijven. Maar ik zou echt niet meer zonder de vele digitale bewerkingsmogelijkheden kunnen. Nee, dan was de foto in Lelystad veel saaier geweest, de lucht grauw en grijs en de fiets vaal groen.

Blauwe fiets, Hans Faber

Rens Rietmulder | Het oog van de architect

Fotografie is voor mij belangrijk om verschillende redenen.
Als amateurfotograaf om beelden vast te leggen betreffende vakanties en vrije tijd op velerlei gebied, merendeels landschappelijke beelden.
Beroepshalve (vroeger) was veel fotowerk nodig t.b.v. inpassingen van nieuwbouw in de aanwezige omgeving. Maar ook om gereedgekomen gebouwen
te kunnen laten zien aan aspirant opdrachtgevers.
Tegenwoordig wordt de fotografie ook ingezet voor mijn andere hobby nl. het schilderen van portretten, dieren en vooral landschappelijke beelden.

Voor “in the spotlight” heb ik gekozen voor een interieur-beeld van een woningbouwcomplex van 37 woningen in Amsterdam Buitenveldert
met de naam Crystal Court. (met een aantal collega’s heb ik dit complex enige jaren geleden bezocht)
Dit beeld is zeer verrassend en visueel aantrekkelijk, vooral ten opzichte van de buitengevel van het complex.
Daarom heb ik deze buitengevel ook vooraf aan de fotoclubleden laten zien.

Crystal Court in Amsterdam

Tjibbe | Creatief bezig zijn

Als je iets over je fotografie moet vertellen wordt je weer eens gedwongen om na te denken over waarom je eigenlijk fotografeert en dan komen er toch wel meerdere redenen naar boven. Zo fotografeer ik gewoon als tijdverdrijf, als hobby. Lijkt me leuker dan vissen. Maar ik gebruik fotografie ook als geheugensteun, om bijvoorbeeld die mooie vakantie terug te beleven. Daarbij heeft fotografie voor mij iets fascinerends in de zin van dat elke foto een bevroren moment in de tijd is. En dan zijn er nog dingen als schoonheid vastleggen, anders kijken, delen met anderen, bewondering oproepen, enz.

Tegenwoordig is fotografie voor mij vooral een manier om me creatief te uiten. In mijn jeugd was ik al creatief bezig en ook later beroepshalve met o.a. drukwerk en websites. Een paar jaar geleden ben ik na een pauze van 20 jaar weer volop gaan fotograferen en doe dat nog steeds met veel plezier.

Ik probeer het aantal onderwerpen en stijlen te beperken. Er is zoveel leuk en interessant maar als je alles wilt doen wordt je nooit ergens echt goed in. Mijn hoofdthema’s zijn landschap-, reis-, en straatfotografie. Het leukst vind ik het om een reis te maken en met verwondering de onbekende wereld elders vast te leggen. Dat kan trouwens ook gewoon een weekendje in Nederland zijn.

Ik probeer ook nieuwe dingen uit want ik ben nog zoekende en zal dat wel blijven ook. De laatste tijd concentreer ik me veel op de mens in zijn omgeving en dan vaak met weinig mens en veel omgeving. Het mooist is dan dat zo’n foto vragen oproept die verder gaan dan wat je op de foto ziet. Het is een soort onderzoeken naar waar we mee bezig zijn en waarom.

Deze foto is gemaakt op station Luik-Guillemins. Ik heb hier een middag en een avond rondgelopen en dat was geen straf. Dit moderne gebouw van glas en staal is erg fotogeniek. Bij de foto kun je je afvragen waarom deze triest kijkende man in het schijnbaar verlaten station tegen de roltrap zit. Is er iets gebeurt? Waar komt hij vandaan? Wat is zijn bestemming? Ik kan er een heel verhaal bij bedenken. Probeer het zelf maar eens!

Op weg naar…